umut

Derin derin düşünüyordu. Her zaman düşünürdü zaten ama bu sefer sanki daha derindi… hayatı düşünüyordu, geleceğini, umutlarını, umutsuzluklarını… içinden neler geçiyordu neler… içinden bir ses, umutlarından bahsediyor bir başka ses de olmazlardan… olmazlar ağır basıyordu nedense korkutuyordu… boşuna onu dinleyipte umutlanma diyordu sonra daha çok üzülürsün diyordu. Bu yüzden mantıklı gibi geliyordu. Ona inanmak daha kolaydı beklide… ama bir seste diyorduki; tamam boş bir umuda kapılma ama bir kenarda umutların da beklesin mutlaka olmaz dediğin ummadığın bir anda olabilir diyordu… bu da o kadar hoşuna gidiyorduki olmaz diye beklerken, olmazlara bu kadar inanmışken bir anda, hiç ummadığı, beklemediği bir anda olmazlarının olacağını düşünüp çok mutlu oluyordu gizliden…
Hiç umudunu yitirmemişti umutla bekliyordu… bütün olmazlara rağmen umutla…

nur